PUTTEN – Ze zorgden al jarenlang voor hun hoogbejaarde ouders, die regelmatig voor langere tijd bij hen in Putten verbleven. Hun moeder had dementie en medische deskundigen waarschuwden voor de gevolgen van een verhuizing. De gemeente Putten besloot desondanks de permanente bewoning van de recreatiewoning te beëindigen, omdat deze in strijd was met het bestemmingsplan. Bijna vijf jaar later krijgen de dochters definitief geen schadevergoeding voor het leed dat hun ouders volgens hen is aangedaan. Dat heeft de Raad van State woensdag 14 oktober bepaald.
Hoe zijn jouw ervaringen? Woon je op een recreatiepark in Putten of heb je te maken met regels rond permanente bewoning? PuttenCity hoort graag jouw verhaal, of je nu goede of minder goede ervaringen hebt. Je kunt je ervaringen ook vertrouwelijk met ons delen via ‘Tip ons’ of via WhatsApp op +31 6 13 135 135.
Een veilige plek dichtbij hun dochter
De zorg voor haar ouders begint volgens Ilona al veel eerder. Nadat zij en haar man hun woning aan de Oude Garderenseweg hebben gekocht en verbouwd, verblijven haar ouders regelmatig voor langere periodes bij hen. Ze ontvangen zelfs thuiszorg op het adres van hun dochter. Achteraf schat Ilona dat haar ouders ongeveer tien jaar lang een groot deel van de tijd bij haar gezin hebben doorgebracht.
Vanaf ongeveer 2014 probeert de familie een meer definitieve woonoplossing in Putten te vinden. Volgens Ilona krijgen haar ouders twee of drie keer een aanleunwoning in Elim aangeboden, maar wordt hun komst door de gemeente tegengehouden omdat zij geen economische binding met Putten zouden hebben. Uiteindelijk gaan haar ouders in een seniorenwoning in Barneveld wonen.
Later keren ze terug naar hun eigen woning in Almere. Daar voelen ze zich volgens Ilona echter niet meer prettig en veilig. De familie besluit de woning te verkopen. Met de overwaarde kopen de ouders een recreatiewoning op bungalowpark Maheki in Krachtighuizen, op korte afstand van hun dochter.
Volgens Ilona heeft de familie ook vooraf contact gezocht met de gemeente over de mogelijkheden om haar ouders bij hen te laten inwonen en daarnaast de recreatiewoning te gebruiken. Ze zegt daarbij tegenstrijdige informatie te hebben ontvangen. Een gemeenteambtenaar zou hebben aangegeven dat voor het inwonen een omgevingsvergunning nodig was, terwijl een andere medewerker vertelde dat dit niet noodzakelijk was.
De familie probeert ondertussen de zorg zo goed mogelijk te organiseren. Ilona en haar man hebben op dat moment meerdere ondernemingen en zijn regelmatig enkele dagen van huis. Volgens Ilona hebben zij zelfs een medewerkster in dienst die gediplomeerd verzorgster is. Zij werkt deels voor de webshop en helpt daarnaast bij de verzorging van haar ouders.
Wanneer de coronapandemie uitbreekt, verandert de situatie. Vanwege de kwetsbare gezondheid van haar ouders en het risico op besmetting besluit de familie dat zij volledig in de recreatiewoning verblijven. Volgens Ilona wordt het contact zo veel mogelijk beperkt. De familie brengt eten tot aan de deur en probeert waar nodig op afstand zorg en ondersteuning te bieden.
Voor de familie is het een manier om de hoogbejaarde ouders te beschermen en tegelijkertijd de noodzakelijke mantelzorg voort te zetten. Voor de gemeente is het echter een overtreding van het bestemmingsplan. In een recreatiewoning mag zonder vergunning niet permanent worden gewoond.
Wanneer gemeentelijke toezichthouders controleren of het echtpaar in de woning verblijft, doet de vader volgens eerdere berichtgeving in zijn pyjama de deur open. Hij ligt die avond al op bed. De toezichthouders stellen vast dat het echtpaar er permanent woont.
Op 20 oktober 2021 besluit de gemeente dat de bewoning binnen zes maanden moet stoppen. Anders dreigt een dwangsom van 5.000 euro per maand, tot maximaal 30.000 euro.
De familie probeert de gemeente ervan te overtuigen dat verhuizen voor de ouders grote risico’s met zich meebrengt. De moeder heeft dementie en volgens medische verklaringen is een verhuizing niet verantwoord. Ook een wijkverpleegkundige waarschuwt voor de gevolgen van de stress en een verandering van de vertrouwde woonomgeving.
Toch houdt de gemeente vast aan handhaving. Volgens het gemeentebestuur weegt het algemene belang van de regels voor recreatiewoningen zwaarder dan de persoonlijke omstandigheden van het echtpaar.
Burgemeester sprak over verloederde parken en uitzonderingen
In maart 2022 besteedt Onderzoekscollectief Spit uitgebreid aandacht aan de kwestie. Het onderzoekscollectief spreekt met de familie, een buurvrouw en burgemeester Henk Lambooij. De burgemeester kent de situatie van het echtpaar en legt uit waarom de gemeente permanente bewoning op vakantieparken wil tegengaan.
Lambooij is op dat moment ook voorzitter van de stuurgroep Vitale Vakantieparken, een samenwerking van elf Veluwse gemeenten en de provincie Gelderland. Het programma moet vakantieparken verbeteren en hun recreatieve functie behouden.
In het onderzoek van 14 maart 2022 vertelt Lambooij over de problemen die hij op vakantieparken heeft gezien.
Lambooij beschrijft in het interview hoe sommige vakantieparken volgens hem te maken hebben met onveilige woonsituaties, alcohol, prostitutie en verpaupering. Ook vertelt hij over kinderen die overdag op de parken rondliepen terwijl hun ouders werkten. Volgens de burgemeester is het daarom belangrijk om de recreatieve functie van deze parken te behouden. Hij benadrukt daarbij dat de gemeente bewoners gelijk moet behandelen, maar in zeer schrijnende gevallen uitzonderingen kan maken.
De genoemde misstanden zijn algemene voorbeelden uit zijn toelichting en worden door hem niet specifiek aan het echtpaar of bungalowpark Maheki gekoppeld.
Voor de ouders van Ilona wordt die uitzondering niet gemaakt.
Ondanks hun hoge leeftijd, de dementie van de moeder en de medische waarschuwingen blijft de gemeente bij haar besluit. Het echtpaar moet de permanente bewoning beëindigen.
Het gemeentelijke beleid is mede bedoeld om misstanden op vakantieparken tegen te gaan en de recreatieve functie te beschermen. Bij het echtpaar speelde volgens de familie juist de behoefte om dichtbij noodzakelijke mantelzorg te kunnen verblijven.
De gemeente stelde destijds in een reactie aan Spit dat zij mensen niet zomaar op straat zet en waar mogelijk maatwerk toepast.
Angst om haar huis kwijt te raken
Volgens de familie veroorzaakt de handhaving steeds meer onrust bij de moeder. Door haar dementie begrijpt zij de situatie niet goed. De onzekerheid over haar woning leidt volgens haar dochters tot ernstige stress.
Een buurvrouw, die verpleegkundige is, vertelt aan Spit hoe zij de moeder op een avond aantreft. De hoogbejaarde vrouw heeft zichzelf opgesloten in het toilet van haar recreatiewoning. Ze is bang dat haar huis wordt afgepakt. Uiteindelijk weet de buurvrouw haar gerust te stellen.
Enkele dagen later wordt de moeder opnieuw in een zorgwekkende toestand aangetroffen. Ze belandt via een crisisopname in een verzorgingshuis in Harderwijk. Haar recreatiewoning ziet ze niet meer terug.
Op 22 december 2022 overlijdt de moeder.
Voor Ilona en haar zus staat vast dat de gebeurtenissen hun moeder veel leed hebben bezorgd. In december 2024 vertellen zij aan De Stentor hoe zwaar de laatste periode voor het gezin is geweest.
Ilona is ervan overtuigd dat haar moeder langer had kunnen leven als zij in haar vertrouwde omgeving had mogen blijven. Dat er een rechtstreeks medisch verband bestaat tussen de handhaving en haar overlijden, is echter niet door een rechter vastgesteld.
Juridisch gelijk, maar daarmee is niet alles beantwoord
Na het overlijden van hun moeder proberen de dochters de gemeente aansprakelijk te stellen voor de gevolgen van de handhaving. Op 1 januari 2023 vragen zij een schadevergoeding van 9.600 euro.
Het bedrag bestaat onder meer uit verhuiskosten, reiskosten voor bezoeken aan de crisisopvang en het verzorgingshuis en een vergoeding voor psychisch leed.
Volgens Ilona ging het de familie daarbij niet in de eerste plaats om het geld. De schadeclaim was volgens haar de enige juridische mogelijkheid die de dochters nog zagen om de gebeurtenissen opnieuw onder de aandacht te brengen en door een rechter te laten beoordelen.
“Het ging ons om erkenning en rechtvaardigheid”, vertelt ze. De dochters wilden vooral dat onafhankelijk werd gekeken naar de manier waarop de gemeente met hun hoogbejaarde ouders was omgegaan.
De gemeente wijst het verzoek in oktober 2024 af. Volgens het gemeentebestuur is niet onrechtmatig gehandeld. De dochters stappen naar de rechtbank Gelderland, maar krijgen ook daar geen gelijk.
Daarbij blijkt een juridisch detail van groot belang.
Volgens Onderzoekscollectief Spit vond de gemeente het algemene belang van handhaving zwaarder wegen dan de medische omstandigheden van het echtpaar. Het gemeentelijke beleid bood ook ruimte voor uitzonderingen bij bijzondere omstandigheden, waaronder gezondheidsproblemen. Waarom de medische waarschuwingen bij het echtpaar uiteindelijk niet voldoende waren voor zo’n uitzondering, blijkt niet uit de beschikbare openbare stukken.
Het oorspronkelijke handhavingsbesluit uit oktober 2021 was namelijk al definitief geworden. Het bezwaar tegen de handhaving was door de gemeente afgewezen en het daaropvolgende beroep bij de rechtbank was te laat ingediend.
Volgens Ilona ging het om een fout bij het indienen van de stukken, waardoor deze slechts tien minuten te laat binnenkwamen. Dat heeft volgens haar grote gevolgen gehad. Het oorspronkelijke handhavingsbesluit kon daardoor niet meer inhoudelijk door de rechtbank worden beoordeeld.
Juist dat vindt de familie bijzonder teleurstellend. De dochters wilden dat een onafhankelijke rechter zou beoordelen of de gemeente bij de handhaving voldoende rekening had gehouden met de leeftijd, de gezondheid en de medische verklaringen van hun ouders.
Voor de latere schadezaak heeft dat grote gevolgen. De rechter moet volgens de juridische regels uitgaan van de rechtmatigheid van het oorspronkelijke besluit. Er zijn volgens de rechtbank geen bijzondere omstandigheden die een uitzondering daarop rechtvaardigen.
De rechtbank beoordeelt daardoor niet opnieuw of de gemeente in 2021, gezien de medische situatie van het echtpaar, een andere keuze had moeten maken. De vraag is of er juridisch een grond bestaat om de gemeente schadevergoeding te laten betalen.
Die grond ziet de rechtbank niet.
Dat betekent niet dat het verdriet van de familie door de rechter wordt ontkend. In de uitspraak van februari 2025 erkent de rechtbank uitdrukkelijk dat het om een verdrietige situatie gaat. Ook benoemt de rechter dat de moeder door de uitvoering van de dwangsom veel stress heeft ervaren.
Maar dat persoonlijke leed leidt volgens de rechtbank niet automatisch tot een recht op schadevergoeding. Daarvoor moet aan juridische voorwaarden zijn voldaan.
De dochters gaan in hoger beroep bij de Raad van State. Ook daar krijgen zij geen gelijk. Op woensdag 14 oktober 2026 oordeelt de hoogste bestuursrechter dat zij vooral argumenten hebben herhaald die de rechtbank al had beoordeeld. Ze hebben onvoldoende duidelijk gemaakt waarom dat eerdere oordeel onjuist of onvolledig zou zijn.
Ook hun klacht over de lange duur van de procedure verandert de uitkomst niet. De Raad van State bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De gemeente hoeft geen schadevergoeding te betalen.
Daarmee komt na bijna vijf jaar een einde aan de juridische strijd over de schadevergoeding. De uitspraak betekent niet dat de rechter heeft vastgesteld dat het optreden van de gemeente geen persoonlijke gevolgen heeft gehad. Wel staat vast dat de familie op grond van deze procedure geen recht heeft op de gevraagde schadevergoeding.
De zaak laat daarmee twee verschillende vragen zien. Juridisch staat het oorspronkelijke handhavingsbesluit vast en hoeft de gemeente geen schadevergoeding te betalen. Maar of het gemeentebestuur destijds voldoende rekening heeft gehouden met de bijzondere omstandigheden van het echtpaar, is in deze schadeprocedure niet opnieuw inhoudelijk beoordeeld.
Tijdens de eerdere rechtszaak in december 2024 bood de gemeente nog aan om persoonlijk met de familie over de gebeurtenissen te praten. De dochters gingen daar op dat moment niet op in. Volgens de rechtbank bleef de mogelijkheid voor een gesprek ook later bestaan.
Ilona vindt dat deze beschrijving zonder verdere toelichting een verkeerd beeld geeft. Volgens haar heeft de familie in de jaren daarvoor juist herhaaldelijk geprobeerd met de gemeente tot een oplossing te komen.
“Wij hebben juist geprobeerd om met de gemeente in overleg te gaan, maar daar werd de deur voor gesloten. Er was niets mogelijk”, zegt ze.
Volgens Ilona had de familie onder meer contact gezocht over de mogelijkheden om haar ouders bij haar te laten wonen en over het gebruik van de recreatiewoning. Ook zegt ze dat de familie tevergeefs heeft geprobeerd de gemeente te overtuigen van de medische noodzaak om haar ouders in hun vertrouwde omgeving te laten blijven.
Dat de dochters later niet meer op het aanbod voor een gesprek ingingen, betekende volgens haar dan ook niet dat zij nooit wilden praten. “We waren inmiddels uitgepraat”, legt ze uit.
Voor Ilona blijft vooral de vraag waarom de gemeente destijds zo nadrukkelijk heeft vastgehouden aan de handhaving. Volgens haar waren er binnen het programma Vitale Vakantieparken genoeg andere situaties die aandacht vroegen. Ze vraagt zich af waarom de gemeente niet heeft overwogen om bij haar hoogbejaarde ouders voorlopig van handhaving af te zien.
Ook begrijpt ze nog altijd niet waarom de medische verklaringen over de gezondheid van haar moeder onvoldoende aanleiding vormden om een uitzondering te maken.
“Waarom moest er koste wat kost worden doorgezet?”, vraagt ze zich af.
Volgens Ilona heeft de familie op die vraag nooit een bevredigend antwoord gekregen. Dat het oorspronkelijke handhavingsbesluit door de te late indiening van het beroep niet inhoudelijk door een rechter is beoordeeld, vindt zij misschien nog wel het meest teleurstellende aan de hele geschiedenis.
Discussie over permanente bewoning nog altijd actueel
De discussie over permanente bewoning van recreatiewoningen speelt ook nu nog in Putten. Op 3 juli 2026 maakte het kabinet nieuwe afspraken met gemeenten, waarbij bewoners in schrijnende situaties beter beschermd moeten worden.
Naar aanleiding van een landelijk NOS-onderzoek stelde de VVD Putten op 3 oktober schriftelijke vragen aan het college. De fractie wil onder meer weten of de gemeente haar handhavingsbeleid heeft aangepast en hoe wordt omgegaan met bewoners in schrijnende situaties. Ook vraagt de partij hoeveel handhavingsprocedures momenteel lopen. De nieuwe landelijke afspraken golden nog niet toen het echtpaar in 2021 werd aangeschreven, maar maken de vraag hoe Putten omgaat met menselijke omstandigheden bij handhaving opnieuw actueel.
Hoe zijn jouw ervaringen?
Woon je op een recreatiepark in Putten of heb je te maken gehad met regels rond permanente bewoning? PuttenCity wil graag weten hoe bewoners dit in de praktijk ervaren. Of je nu goede of minder goede ervaringen hebt, jouw verhaal is welkom.
Je kunt je ervaringen vertrouwelijk met ons delen en aangeven dat je anoniem wilt blijven. Niet ieder verhaal leidt tot een artikel, maar jouw informatie kan ons wel helpen om een beter beeld te krijgen van wat er op recreatieparken in Putten speelt.
Deel je verhaal via ‘Tip ons’ of via WhatsApp op +31 6 13 135 135.
Update 15 oktober 2026: Dit artikel is aangevuld met een uitgebreide reactie van Ilona, een van de dochters. Zij geeft aanvullende informatie over de jarenlange mantelzorg, de voorgeschiedenis van de recreatiewoning, het contact met de gemeente en de juridische procedures
