PUTTEN – Soms begint een gesprek op begraafplaats Schootmanshof met niets meer dan een kop koffie. Bij de Luisterplek kunnen bezoekers al 1 jaar aanschuiven voor stilte, tranen, herinneringen of gewoon een praatje. Vrijwilligers Janna en Wilma weten uit eigen ervaring hoe belangrijk zo’n klein moment kan zijn.
Alles mag, niets hoeft
Vrijwilligers Janna en Wilma staan eens in de 4 à 5 weken bij de Luisterplek. Kan iemand niet, dan wordt er onderling geruild. De sfeer is los en warm. Wie wil praten, kan praten. Wie alleen even een kop koffie, thee of water wil, is net zo welkom. Juist dat drankje helpt soms om de stilte te doorbreken. Mensen komen soms voorzichtig binnen, zonder veel woorden. Na een paar slokken koffie komt er dan toch een verhaal los. Maar het hoeft niet. De kracht van de Luisterplek zit juist in die vrijheid.
Janna en Wilma weten allebei wat verlies betekent. Ze verloren hun partner en herkennen daardoor veel van wat bezoekers voelen als zij bij het graf van een geliefde staan. Tegelijk gunnen ze mensen ook hun eigen moment. Niet iedereen wil praten. Soms is aanwezigheid genoeg. Soms zoeken bezoekers juist steun bij elkaar en ontstaat er een gesprek tussen mensen die elkaar daarvoor nog niet kenden. Dan is de Luisterplek vooral een plek die verbinding mogelijk maakt.
Verdriet met liefde eromheen
De verhalen van Janna en Wilma verschillen sterk. De één verloor haar man ruim 20 jaar geleden, de ander pas een paar jaar geleden. Bij de één ging er een lang traject aan vooraf, met tijd voor gesprekken, afscheid nemen en zelfs het regelen van de eigen begrafenis. Bij de ander kwam het verlies veel abrupter, zonder de kans om nog vragen te stellen of samen terug te kijken. Toch spreken ze allebei met warmte over hun herinneringen. Er is verdriet, maar ook liefde. Een lach en een traan liggen dicht bij elkaar.
Juist daarom vinden ze het belangrijk dat rouw bespreekbaar blijft. Ze wijzen ook op het werk van Puttense uitvaartondernemer Roelof Tadema, die aandacht heeft voor rouw bij kinderen. Want omgaan met afscheid begint vaak al jong. Sterven hoeft geen onderwerp te zijn waar alleen maar stilte of spanning omheen hangt. Het hoort bij het leven. Mensen komen, mensen gaan. Wat overblijft, is vaak liefde, gemis en de behoefte om daar soms woorden aan te geven.
Begonnen met één opmerking
De Luisterplek begon bij Nicoline de Ruiter. Op de website van Buren Netwerk Putten vertelt zij dat een buurvrouw, van wie de man net was overleden, een plek miste om even te zitten en tot rust te komen op de begraafplaats. “Kon er maar een bankje komen”, zei ze. Die opmerking bleef hangen.
Later kwam Nicoline via de vrijwilligersmarkt in Harderwijk in contact met Luisterend Oor. Dat idee nam ze mee naar Putten. Via Putten voor Elkaar kwam het initiatief verder op gang. Inmiddels is de Luisterplek elke zaterdag aanwezig bij begraafplaats Schootmanshof. Bezoekers kunnen daar terecht voor aandacht, rust of gewoon even menselijk contact. Meer achtergrond over het ontstaan van de Luisterplek is te vinden via Buren Netwerk Putten.
Nog lang niet klaar
De Luisterplek telt nu 10 vrijwilligers. Opvallend genoeg zijn het op dit moment allemaal dames, al is er inmiddels zelfs een wachtlijst voor nieuwe vrijwilligers. Daarop staan ook mannen. De vrijwilligers dragen het initiatief samen. Ze wisselen ervaringen uit, houden contact en zorgen dat er iedere zaterdag iemand klaarstaat.
Helemaal af is de plek nog niet. Er wordt gewerkt aan een overdekte plek, zodat bezoekers ook bij slechter weer kunnen aanschuiven. Daarmee moet de Luisterplek nog meer een vaste en fijne plek worden voor wie even wil zitten, luisteren, praten of stil zijn. Met een kop koffie, een luisterend oor en ruimte voor herinneringen.
