PUTTEN – Elise Bakker uit Putten is geselecteerd voor Jong Oranje onder 18. De 15-jarige rugbyster had het zelf niet verwacht, maar is vooral trots. “Ik was echt superblij. Ik dacht als eerste aan mijn vader, want bij hem begon het eigenlijk allemaal.”
Van buitenspeelkind naar rugbyveld
Rugby is niet de meest voor de hand liggende sport voor een meisje uit Putten. In het dorp zelf zit geen rugbyclub om de hoek. Toch kwam Elise al jong met de sport in aanraking. Ongeveer tien jaar geleden woonde ze nog in Delft. Haar vader stelde voor om eens een proeftraining te doen bij de rugbyclub daar.
Dat bleek een schot in de roos. Elise was altijd al een kind dat veel buiten speelde en graag rende. Rugby paste daar precies bij. “Ik weet niet meer alles van die eerste training, want ik was nog best jong. Maar ik vond het gezellig met iedereen en leuk om lekker rond te rennen.”
Toen het gezin later naar Putten verhuisde, ging Elise spelen bij Rugbyclub Eemland in Amersfoort. Daar groeide ze door in de jeugd, vaak tussen de jongens. Inmiddels heeft ze zes jaar in dat team gespeeld en is de club veel meer geworden dan alleen een plek om te sporten.
Jong Oranje kwam als verrassing
De selectie voor Jong Oranje onder 18 hoorde Elise via een appbericht. Daarin stond de lijst met namen van de meiden die waren gekozen. Haar eigen naam stond ertussen. “Ik had het zelf eigenlijk helemaal niet verwacht”, vertelt ze.
De eerste die ze belde, was haar vader. “Die was niet thuis en ik was heel blij om het met hem te vertellen.” Daarna volgden haar gezin en later ook vrienden. Spannend vindt ze de selectie niet echt. Ze kent veel meiden al goed en voelt zich op haar plek in de groep.
Wat ze het mooiste vindt? Niet alleen het sportieve niveau, maar vooral de sfeer. “We kunnen heel goed met elkaar omgaan. Iedereen is eigenlijk wel vrienden met elkaar en dat maakt het ook zo leuk.” Bij Jong Oranje hoopt Elise vooral beter te worden. Ze wil trainen voor wat later nog kan komen.
Meisje tussen de jongens
Elise speelt vaak als scrum-half. Dat is in rugby een soort spelverdeler. Zij staat dicht op het spel, krijgt vaak als eerste de bal en moet snel beslissen waar die naartoe gaat. Het is een plek voor iemand die overzicht houdt, durft te sturen en niet bang is om zelf in het duel te stappen.
Haar trainer noemt haar fanatiek, snel en niet bang. Dat herkent ze wel. “Ik wil altijd heel graag winnen en het beste voor mij en mijn team. En niet bang zijn klopt ook wel. Ook als iemand groot of zwaar is, maakt dat voor mij eigenlijk niet zoveel uit.”
Als meisje in een jongensteam merkt ze wel dat ze vaak wordt onderschat. “Mensen denken dan dat je slechter bent of minder sterk.” Juist daar laat Elise op het veld zien dat rugby niet alleen om kracht draait. Techniek, timing en lef zijn minstens zo belangrijk. “Als je de goede techniek hebt, hoef je niet per se heel snel of sterk te zijn. Je moet het gewoon doen.”
Hard, maar met veel respect
Veel mensen denken bij rugby meteen aan hard, ruig en fysiek spel. Dat klopt voor een deel, zegt Elise. Er is veel contact en er wordt stevig gespeeld. Maar volgens haar missen buitenstaanders vaak een belangrijk punt: het respect binnen de sport.
“Als je pijn hebt, dan heeft iedereen daar gewoon gevoel voor.” Dat maakt rugby voor haar anders dan sommige andere sporten. Alles is echt, zegt ze. Geen aanstellerij, geen gedoe. Spelen, vallen, opstaan en doorgaan.
Tegen andere meisjes en jongens uit Putten die rugby misschien leuk vinden, maar het spannend vinden om te beginnen, is ze duidelijk: gewoon doen. “Je kunt altijd bij een club beginnen die niet heel hoog speelt. Dan kun je er goed inkomen. Iedereen is op rugby altijd heel aardig en iedereen helpt je.”
Nieuwe stap naar Utrecht
Komend seizoen maakt Elise de overstap naar de Utrechtse Rugby Club. Dat voelt groot. Ze gaat van jongens onder 16 naar vrouwen die soms veel ouder zijn dan zij. Toch kijkt ze er vooral naar uit. “Daar kan je goed laten zien wat je kan. En je bent omringd door vrouwen, dus dat is ook heel gezellig.”
Aan RC Eemland gaat ze vooral de mensen missen. Ze heeft er vrienden en vriendinnen gemaakt en speelde jarenlang met hetzelfde team. Helemaal weg is ze daar ook niet. “Ik blijf zeker contact houden. Ik kom ook nog bij wedstrijden kijken en bij de herenwedstrijden op de club. Het blijft altijd wel een beetje mijn club.”
Haar mooiste rugbymoment tot nu toe is het toernooi in La Rochelle met het meidenteam. Het was zwaar, maar juist daardoor bijzonder. “We hebben met z’n allen heel hard gestreden en gewonnen tegen hele sterke teams. Dat was heel cool.” Ook haar debuut tegen België in het shirt van Nederland vergeet ze niet snel.
Dromen van internationaal rugby
Elise droomt van internationaal rugby spelen, het liefst zo hoog mogelijk. Frankrijk trekt haar al langer. “Ik heb altijd wel een voorkeur gehad voor Frankrijk, dus ik hoop dat dat ooit gaat lukken. Maar daar moet ik natuurlijk wel hard voor werken.”
Haar eerste wedstrijd in een Jong Oranje-shirt heeft ze inmiddels gespeeld, tegen België. Ze was zenuwachtig. Niet omdat ze bang was om geraakt te worden, maar omdat ze wilde laten zien dat ze daar thuishoort. “Ik wilde het helemaal niet fout doen. Ik wilde dat mensen me goed vonden.”
Op dat moment dacht ze aan haar vader. Hij was degene die haar als klein meisje richting rugby duwde. Gewoon proberen, gewoon kijken of het iets was. Jaren later staat Elise in het shirt van Nederland. “Bij hem begon het eigenlijk allemaal. Hij is eigenlijk gewoon mijn rugbymaatje. Dus ik doe het ook een beetje voor mijn familie.”
Dit seizoen volgen voor Elise geen officiële wedstrijden meer. Er is nog wel een trainingskamp met wedstrijden tegen Schotland en Wales, maar daar is ze door vakantie niet bij. Volgend seizoen wordt duidelijk welke wedstrijden er voor Jong Oranje op het programma staan. Updates over haar rugbyavonturen kan je volgen via https://www.instagram.com/rugbynederland_jongoranje/.
Foto: Sebastiaan Bakker
