PUTTEN – Ondanks de groeiende woningnood en het draagvlak onder inwoners, blijft de gemeenteraad van Putten bij haar standpunt: vakantieparken zijn er om te recreëren, niet om in te wonen. Tijdens de raadsvergadering van 25 september stemde de raad unaniem in met een herzien recreatiebeleid dat deze koers bevestigt. Alleen Wij Putten en de VVD probeerden de deur op een kier te zetten voor tijdelijke bewoning, maar kregen geen meerderheid.
Herzien beleid: meer ruimte voor recreatie, niet voor wonen
Het nieuwe beleidskader – een update van het beleid uit 2019 – biedt meer mogelijkheden voor grootschaliger recreatieve gebouwen en groepsaccommodaties, maar sluit structureel wonen nadrukkelijk uit. Volgens wethouder Ewoud ’t Jong (SGP) sluit het vernieuwde beleid beter aan op de omgevingsvisie van Putten en de Veluwse samenwerking Vitale Vakantieparken.
“Recreatie is een van de motoren van de Puttense economie,” zei ’t Jong. “Mensen die er wonen, gedragen zich anders dan recreanten. Ze maken minder gebruik van voorzieningen en nemen iets weg van de levendigheid op onze parken.”
Amendementen voor tijdelijke bewoning weggestemd
Twee amendementen van Wij Putten om de mogelijkheden voor tijdelijke bewoning te verruimen, werden verworpen. Alleen de VVD steunde het voorstel. In het herziene beleid blijft tijdelijke huisvesting beperkt mogelijk: maximaal vier jaar per park, en twee jaar per bewoner, onder strikte voorwaarden. Bovendien mogen alleen parkeigenaren vergunningen aanvragen, niet individuele bewoners.
Volgens Wij Putten-raadslid Herman Luitjes gaat het te ver. “De woningnood in Putten is nijpend. Mensen staan tien jaar op een wachtlijst, terwijl er parken zijn waar bewoners al tientallen jaren wonen. Dat negeren we hiermee.”
Belangenverstrengeling aan de orde
Tijdens het debat kwam ook een opvallend incident ter sprake: VVD-raadslid Albert de Bruin werd aangesproken op een mogelijk belangenconflict omdat hij zelf een vakantiewoning bezit. Burgemeester Henk Lambooij, tevens voorzitter van Vitale Vakantieparken Nederland, voerde hierover een gesprek met De Bruin. Volgens Lambooij was dat een wettelijke taak. “Wat mij betreft kan hij gewoon het woord voeren,” benadrukte de burgemeester. De Bruin heeft zijn vakantiewoning inmiddels te koop gezet.
De kwestie zorgt voor gemor onder inwoners, die op sociale media wijzen op de dubbele pet van de burgemeester. Zo schrijft Ron: “Bedenkelijk dat de burgervader voorzitter is van Vitale Vakantieparken en zich tegelijk mengt in dit debat.” Ook anderen stellen dat de gemeente de belangen van ondernemers zwaarder laat wegen dan die van inwoners die een dak boven hun hoofd zoeken.
69 procent van Gelderlanders: laat wonen op parken toe
De raadsbeslissing staat haaks op wat veel Gelderlanders vinden. Uit een onderzoek van Kieskompas, NOS en de regionale omroepen blijkt dat 69 procent van de inwoners vindt dat mensen permanent op een vakantiepark moeten mogen wonen. Slechts 14 procent is tegen.
Toch blijft Putten terughoudend. Wethouder ’t Jong waarschuwt al langer dat permanent wonen de kip met de gouden eieren kan doden. De gemeente haalt jaarlijks naar schatting 1,3 tot 1,5 miljoen euro binnen via toeristen- en forenzenbelasting. Die inkomsten komen volgens de wethouder onder druk te staan als parken veranderen in woonwijken.
Rekenkundig of realistisch?
Toch lijkt de kloof tussen beleid en praktijk te groeien. In de evaluatie van het oude beleid wordt erkend dat sommige parken al decennialang deels permanent bewoond worden, vaak met medeweten of instemming van de gemeente. Bewoners voelen zich daarom onrechtvaardig behandeld nu handhaving wordt aangescherpt.
Daar komt bij dat de Puttense woningmarkt muurvast zit. In de afgelopen acht maanden kwamen er slechts 89 huurwoningen vrij, waarvan de meeste bestemd waren voor 55-plussers, volgens cijfers van Huren Noord-Veluwe. Voor reguliere woningen kwamen gemiddeld 121 reacties per woning binnen. Het woningtekort drijft inwoners richting vakantieparken – legaal of niet.
Beleid versus werkelijkheid
Het nieuwe beleid maakt tijdelijke bewoning iets flexibeler – de vergunningstermijn is verlengd van drie naar vier jaar – maar lost het probleem van structurele bewoners niet op. Bovendien kunnen uitgeponde parken, waar kavels in particulier bezit zijn, nauwelijks gebruikmaken van deze regeling.
Volgens diverse bronnen hebben enkele niet-uitgeponde parken in het verleden wél de mogelijkheid gekregen om volledig te transformeren tot woonwijk, mits zij voldeden aan diverse eisen (sanering, herinrichting). Dat blijft de uitzondering.
Hierdoor ontstaat in de praktijk een verschil tussen particuliere bewoners met één kavel en grote parkeigenaren die over meer grond beschikken en daardoor meer beleidsruimte krijgen.
Opvang op vakantiepark liep stuk
In 2024 probeerde de gemeente een vakantiepark in Krachtighuizen tijdelijk te gebruiken voor opvang van vluchtelingen en statushouders — een plan dat strandde na felle protesten van recreanten. Tegen die achtergrond klinkt de kritiek van Maikel: “De gemeente zet liever arbeidsmigranten of asielzoekers in parken dan eigen mensen.”
Niet elk park is hetzelfde
Belangrijk detail dat in het beleid nauwelijks terugkomt: parken verschillen enorm.
- Op het ene park staan stenen recreatiewoningen die qua kwaliteit nagenoeg gelijk zijn aan een regulier woonhuis.
- Op andere parken staan vooral chalets of stacaravans.
Het beleidskader stuurt primair op functie (recreatie vs. wonen) en planologische kaders. Het maakt geen expliciet onderscheid naar bouwtype of materiaal; de bestemming en gebruiksregels zijn leidend. Dat maakt maatwerk lastig, terwijl juist die verschillen in de praktijk cruciaal zijn.
Reacties uit de samenleving
Op sociale media wordt fel gereageerd. Veel inwoners vinden het onbegrijpelijk dat de gemeente zo strikt vasthoudt aan de scheiding tussen wonen en recreatie. Een greep uit de reacties:
- “Geld gaat boven menselijkheid,” schrijft Connie. “Een bewoner besteedt meer lokaal dan een toerist.”
- “We hebben een tekort, schik gewoon naar het volk,” zegt Victor.
- “Wat als een park failliet gaat of sluit?” vraagt Tamara zich af. “Als bewoner heb je dan nergens recht op.”
Mensenrecht en morele opdracht
Naast de juridische werkelijkheid (bestemmingsplan) speelt er ook een mensenrechtelijke en voor velen in Putten moreel-religieuze laag. Zoals vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens wordt adequate huisvesting internationaal gezien als onderdeel van een waardig bestaan. In de Nederlandse Grondwet staat in artikel 22, lid 2 dat de overheid moet zorgen voor voldoende woongelegenheid.
In een dorp waar waarden als rentmeesterschap en zorg voor elkaar diepgeworteld zijn, roept dit bij sommigen de vraag op of beleid meer zou kunnen bijdragen aan het bieden van een plek – in plaats van het ontnemen ervan.
Mogelijke uitwegen
In de raad en onder inwoners klinkt steeds luider de roep om meer maatwerk. Verschillende partijen vinden dat de gemeente beter onderscheid moet maken tussen actieve recreatieparken en in feite woonparken.
Ook wordt geopperd om duidelijke criteria vast te leggen wanneer tijdelijke bewoning kan overgaan in structureel wonen, zodat er meer rechtszekerheid komt voor bewoners en ondernemers.
De gemeente benadrukt ondertussen dat het beleid zich richt op kwaliteit en leefbaarheid, en dat recreatie de economische basis van Putten blijft.
De komende maanden zal blijken hoe het vernieuwde beleid in de praktijk uitpakt. De raad heeft unaniem ingestemd, maar de maatschappelijke onrust lijkt daarmee allerminst bezworen.
Eén ding is duidelijk: de kloof tussen beleid en beleving in Putten is groter dan ooit.
Voor veel – vaak hier geboren en getogen – Puttenaren zorgt die onzekerheid dag in, dag uit voor onrust. Want de discussie in Putten gaat uiteindelijk niet alleen over bestemmingen, maar ook over bestemming – die van de plek, en misschien ook die van de mens die er woont.
Aanpassing: Wij schreven eerder dat Ewoud ’t Jong bij het CDA hoort. Dit moet SGP zijn.
