PUTTEN – Het begon niet met een plan, een projectgroep of een beleidsnota. Het begon met een simpele vraag. Een vraag van een inwoner, in de eerste weken van corona. “Ik durf eigenlijk de deur niet uit, maar ik heb wel boodschappen nodig.”
Voor Gijsbert-Willem, opbouwwerker binnen Putten Voor Elkaar, was dat destijds een kantelpunt. Niet omdat de vraag zo uitzonderlijk was, maar juist omdat hij die ineens vaker hoorde. “Het was het begin van de coronatijd,” vertelt hij. “We moesten allemaal thuiswerken en waren aan het zoeken: hoe doen we ons werk nu? En toen kwamen die vragen. Kleine, praktische vragen van mensen die geen groot netwerk hadden.”
Van één vraag naar veel bereidheid
Het bleef niet bij die ene inwoner. In korte tijd volgden meer soortgelijke vragen. Mensen die voorzichtig waren, kwetsbaar, soms alleenstaand. “Toen hebben we gedacht: laten we eens een oproep doen. Gewoon vragen: wie zou hier iets in willen betekenen?”
De reactie was overweldigend. “In no time hadden we heel veel aanmeldingen,” zegt Gijsbert-Willem. “Dat raakte me. Die bereidheid was er gewoon.” De volgende vraag diende zich meteen aan: hoe houd je die bereidheid vast, ook als corona straks voorbij is?
Iets wat al langer borrelde
Het idee voor het Buren Netwerk kwam niet helemaal uit het niets. Gijsbert-Willemhad al langer het gevoel dat er in Putten iets miste. “Bij huisbezoeken hoorde ik het vaker. Mensen die zeiden: ‘Ik zou best meer contact in de buurt willen, maar het is er gewoon niet.’ En twee straten verder zei iemand anders precies hetzelfde.”
Die losse signalen bleven hangen. “Dan denk je: hoe jammer is het dat mensen elkaar niet kennen, terwijl ze misschien precies iets voor elkaar zouden kunnen betekenen.” Er waren al ontmoetingen en dialogen georganiseerd, maar corona bracht alles in een onverwachte versnelling.
Geen ‘hulp’, maar buren
In het begin heette het initiatief nog het Burenhulp Netwerk. Al snel bleek dat woord ‘hulp’ een lading had. “Het voelt wat beladen,” zegt Gijsbert-Willem. “Alsof er meteen iets groots aan de hand moet zijn.”
Na een paar jaar werd bewust gekozen voor een andere naam: Buren Netwerk. Geen hulpverleners, geen vrijwilligers met contracten, maar buren die meedenken. “Meedenkburen,” zoals ze nu heten. Mensen die hun ogen en oren open hebben in de buurt en die, als het past, iets willen doen.
“Het kan ook gewoon meedenken zijn,” benadrukt Gijsbert-Willem. “Of even sparren: ik maak me zorgen om iemand in mijn straat, wat kan ik daarmee?”
Laagdrempelig vanaf het begin
Wat vanaf het allereerste moment hetzelfde is gebleven, is de eenvoud. Iedereen kan meedoen. Opleiding, achtergrond of beroep doen er niet toe. Iedereen woont in een buurt en samen maak je de buurt.
Het netwerk is bewust laagdrempelig gehouden. Geen verplichtingen, geen vaste taken. “Alleen al het feit dat we iemand mogen bellen met de vraag: wil je meedenken? Dat is al waardevol.”
Wat bleef hetzelfde?
Vijf jaar later is het Buren Netwerk gegroeid, veranderd en verfijnd. Maar de kern is nog exact dezelfde als in die eerste weken van corona.
Een simpele vraag.
Een buur die wil meedenken.
En het besef dat je het niet alleen hoeft te doen.
“Eigenlijk,” zegt Gijsbert-Willem, “is dat wat we toen zagen nog steeds waar het om draait.”
Ben je nieuwsgierig geworden, wil je meedenken als buur of heb je zelf een vraag? Kijk dan op www.burennetwerkputten.nl
