PUTTEN – Veel Puttenaren kennen Jeroen van Eck van vroeger. Uit het uitgaansleven, van evenementen als Putten Op Z’n Kop en van zijn creatieve ideeën die het dorp nét even anders maken. Wat opvallend is: lang niet iedereen weet wat hij nu doet. Terwijl hij in Putten nog vaak wordt herkend als ‘die van toen’, volgen online bijna 200.000 mensen zijn woorden. Onder de naam TEGELtjeswerk schrijft Jeroen korte zinnen over liefde, verlies en stil verdriet. Zinnen die blijven hangen. En die inmiddels ook zijn gebundeld in een boek.
Die tegenstelling typeert zijn verhaal. Bekend in Putten, maar voor veel dorpsgenoten onzichtbaar als schrijver. En juist vanuit die stilte begon het allemaal. Gewoon op de bank. Thuis. In Putten.
Schrijven begon lang voordat iemand meelas
Jeroen schrijft al sinds zijn zestiende. Niet met een doel, niet voor een publiek. Hij schreef voor zichzelf. Om gedachten kwijt te kunnen, om gevoelens te ordenen. Af en toe schreef hij een kort gedichtje voor zijn zoon Jylan. Woorden die nergens naartoe hoefden.
Vijf jaar geleden veranderde dat, op een maandagavond. In een gesprek met Jylan over quotes en teksten ontstond het idee voor TEGELtjeswerk. Jeroen bedacht ter plekke de naam, maakte een huisstijl en begon te schrijven. Zonder plan.
“Niet wetende dat het zo explosief zou groeien,” zegt hij. Vanaf dat moment werd schrijven een vast onderdeel van zijn leven. Overal waar hij is, ontstaan zinnen en teksten. In zijn hoofd, op zijn telefoon, soms pas later uitgewerkt. Inmiddels schreef hij meer dan 5.000 teksten en elke week komen er nieuwe bij.
Hoe een ‘tegeltje’ ontstaat
Een tegeltje ontstaat zelden in één keer. Soms is het een zin die ineens binnenkomt. Soms wordt er geschoven, geschrapt en opnieuw gekeken. Jeroen schrijft niet op vaste momenten en ook niet vanuit een strategie. Wel vanuit gevoel.
Opvallend: hij plaatst nooit een tekst die exact past bij zijn emotie van dat moment. Dat doet hij bewust. “Voor de mensen in mijn directe omgeving,” legt hij uit. Veel teksten zijn ontstaan uit ervaringen met anderen. Dat maakt schrijven eerlijk, maar ook kwetsbaar. Voor hemzelf én voor de mensen over wie het soms gaat.
Hij denkt niet actief aan de lezer tijdens het schrijven, maar peilt wel wat er leeft. Via polls, vragen en reacties voelt hij aan welke woorden resoneren. De kern blijft hetzelfde: eerlijk schrijven, zoals hij het voelt.
Anoniem, tot het niet meer kon
In het begin schreef Jeroen volledig anoniem. Alleen onder de naam TEGELtjeswerk. Tot hij merkte dat veel mensen dachten dat de teksten door een vrouw werden geschreven.
“Waarom zouden mannen niet gevoelig mogen zijn?” Die gedachte frustreerde hem. Vanuit dat gevoel besloot hij zichzelf te laten zien. Met een post, met zijn gezicht erbij. Kwetsbaar en niet volledig doordacht, zegt hij zelf. “Want als je dat doet, kun je niet meer terug.”
Toch heeft hij er nooit spijt van gehad. Vanaf dat moment omarmde hij het volledig. Elke dag gaf hij iets meer van zichzelf prijs, via woorden. Zonder masker.
Een boek dat eigenlijk niet gepland was
Lang zag Jeroen zichzelf niet als schrijver. TEGELtjeswerk wilde hij klein houden. Online. Een uitlaatklep voor wat hij voelde, nu en in het verleden. Toen een uitgeverij na twee jaar Instagram schrijven vroeg of hij een bundel wilde maken, voelde dat niet goed.
Pas toen ze vorig jaar opnieuw aanklopten, begon er iets te schuiven. In januari 2026 bestaat TEGELtjeswerk precies vijf jaar. “Hoe tof zou het zijn om dat samen te laten komen,” dacht hij.
Aanvankelijk maakte hij een manuscript met bestaande teksten. Maar toen het af was, wist hij meteen: dit klopt niet. Hij besloot alles los te laten en opnieuw te beginnen. Hij ging oude teksten teruglezen, stond stil bij wat hij ooit voelde en schreef volledig nieuw werk.
Toen het boek af was, besefte hij wat hij had gemaakt. “Mijn eigen liefdesbrief aan mijn leven.” Het echte besef kwam pas toen hij het eerste fysieke exemplaar in handen had en de eerste recensie las.
Liefdes van één zin, tranen van een heel leven
Het boek is opgebouwd uit zes duidelijke hoofdstukken, met thema’s als aanraking, verlies, miscommunicatie, kracht, onvoltooide liefdes en woorden die blijven. Kleine zinnen, maar bewust gekozen en zorgvuldig geordend.
Wat Jeroen hoopt dat een lezer voelt als het boek dichtgaat, is helder. Herkenning. Connectie. Het gevoel: je bent niet alleen. Idealiter wordt het boek een liefdesbrief van de lezer zelf. Voor alles wat gevoeld wordt, maar moeilijk onder woorden te brengen is.
Het boek Liefdes van één zin, tranen van een heel leven is onder andere te koop bij Bruna in Putten.
Putten, zichtbaar in alles wat niet wordt genoemd
Putten komt nooit letterlijk voor in een tegeltje. Geen straatnamen, geen plekken. Toch is het dorp overal aanwezig.
“Ik woon hier al mijn hele leven. Alles wat mij is overkomen, gebeurde hier,” zegt Jeroen. Liefdes die niet slaagden, fouten die hij maakte, mensen die hij verloor. Maar ook momenten waarop hij het geluk weer vond.
Wat hij ‘Puttens’ noemt, zit vooral in de vorm. Het ritme. De lengte. Compact en ingetogen. Zonder grote woorden. Precies zoals zijn teksten zijn.
Groeien, maar trouw blijven aan de kern
Met bijna 200.000 trouwe volgers en miljoenen weergaven per maand is TEGELtjeswerk groter dan ooit. Toch hield Jeroen het bewust klein en knus in zijn hoofd. Met het verschijnen van het boek begint een nieuwe fase.
Groter denken. Meer als platform kijken. Dat is de koers voor de komende jaren. Eén ding staat vast: stoppen met schrijven is geen optie. “Dat is echt een onderdeel van mijn leven geworden.”
- Bekijk de website van Jeroen: https://tegeltjeswerk.nl/
- Via Instagram: https://www.instagram.com/tegeltjeswerk/
- of via Facebook
